Audio : De aarde behoort tot niemand (FR)

 Getuigenis van een vrouw opgesloten in het centrum van Brugge gedurende 4 maanden, en tenslotte vrijgelaten:

La terre appartient à personne

En ik verzeker u dat er zwangere vrouwen in het centrum waren. Een vrouw die zwanger was en die haar baby verloor. Een mama van tachtig jaar was ook opgesloten, een oude mama, een oude mama uit Kosovo. Er waren vrouwen boven de zestig die ook werden gearresteerd.

Ze (de cipiers) waren niet vriendelijk, ze behandelden ons als gevangenen.

Zij komen u zomaar ophalen (voor een uitzetting)?

Ja, we worden nooit verwittigd. Het wordt niet meegedeeld, ze nemen je bij verrassing en isoleren je. En als je op de vlieghaven weigert, organiseren ze soms een andere vlucht de volgende dag. Dat is een constante stress.

Er wordt ons verteld dat er een maatschappelijk werker is om ons te helpen, maar ik denk dat het eerder een organisator van de uitzettingsvluchten is. Een maatschappelijk werker wordt verondersteld om u te helpen ethisch, moreel, zeker in deze situatie .

De medische dienst, hoe werkt dat?

Oeps, dat is niet te vertellen! Als je ziek bent, ga je naar de medische dienst, ze geven kleine tabletten, zonder naam en zonder vervaldatum.

En de arts onderzoekt u? Hij doet dat serieus?

We zien de dokter nooit. Er zijn alleen verpleegkundigen die ons zien. Als je de dokter echt wil zien, moet je echt aandringen ( …. ) .
Soms vertellen ze dat je niet moet doen alsof je ziek bent om vrijgelaten te worden.
“Het is heel normaal dat je maagpijn heb, dat je moet overgeven als je zo opgesloten bent. Dit is normaal,” zeggen ze.

Maar het feit dat ze ons plots isoleren zonder te verwittigen om ons op een vlucht te zetten, dat is niet normaal.
Ze zeggen ons dat we onze spullen moeten nemen, maar ik beschouw dat iemand die jaren geleden zijn land heeft verlaten, sinds jaren hier heeft geleefd, niet zomaar met een valies van de ene dag op de andere kan weggestuurd worden (…).
Als je echt wil dat mensen weggaan, organiseer dan hun terugreis met henzelf, met alles wat ze hier hebben, en ze vertrekken.

Wij gaan niet van het ene land naar het andere voor de lol, het is omdat er iets mis is dat we naar een andere land gaan. Anders zouden we niet bewegen.
Iedereen vraagt niet beter van in zijn thuisland te blijven. In het gesloten centrum vragen ze ons constant: “Waarom wil je niet naar huis gaan?”
Ik antwoord gewoon dat de aarde aan niemand behoort.

Niemand heeft gekozen om geboren te worden in een arm of rijk land. Het is het lot. Nu, als je een beetje je situatie kan veranderen… op zoek gaan (naar iets anders ), dat is de reflex van de mens. Zij proberen om hun situatie te veranderen.

This entry was posted in Audio testimonies NL, Getuigenissen. Bookmark the permalink.