Heen en terug

18 januari 2011 – getuigenis per telefoon vanuit het gesloten centrum 127bis te Steenokkerzeel

Sinds wanneer ben je in 127bis?

Vandaag is het mijn 21ste dag.

Je hebt veel gereisd als ik het goed begrepen heb?

Ja, heel veel! (lacht)

Je komt uit Soedan?
Ik kom uit Soedan, maar er zijn daar teveel problemen om er naar terug te keren. Niemand van mijn familie is daar gebleven, leven is er onmogelijk.

Ze willen je morgen uitwijzen?
Ja, morgen om 10u gaan ze me uitzetten naar Zwitserland. Maar ik ga weigeren, ik wil niet terug naar Zwitserland.

Kan je ons over jouw traject vertellen?
De eerste keer had ik asiel gevraagd in Beiroet, aan de Australische ambassade in 2004, op 21 februari. En dan, ben ik daar een jaar gebleven en hebben ze me een negatief gegeven. Ze vertelden me dat ik geen Australische familie heb die me kan begeleiden en dat ik een alleenstaande man was. Ze hebben me gezegd asiel aan te vragen in Europa. Dus heb ik Beiroet verlaten en ben ik naar Turkije gegaan. Daar was ik 10 maand. Daarna was ik een jaar in Griekenland. Na Griekenland, ben ik naar Zwitserland gegaan. Na anderhalf jaar daar, gaven ze me een negatief advies. Ik heb beroep aangetekend met mijn advocaat, ik heb nog een jaar gewacht maar ze gaven geen antwoord. Ik heb Zwitserland verlaten op 30 februari 2009 en dan ben ik naar Oslo gegaan in Noorwegen. Op 20 maart heb ik daar asiel aangevraagd. Ik ben er 4 maanden gebleven.
Dan hebben ze me uitgewezen naar Zwitserland. Ik had geen huis, geen geld, geen papieren, hoe kon ik zo blijven? Het was echt heel moeilijk. Ik wist niet meer wat doen. Ik wou asiel komen aanvragen hier in België. Ik was 4 maanden in Gent. Na 4 maanden hebben ze me een afspraak gegeven hier in Brussel, me gearresteerd en in een gesloten centrum gezet. Ik heb 9 maanden in dit centrum gezeten en dan hebben ze me terug naar Zwitserland gestuurd. Toen ik daar aankwam, hebben ze me meteen gevangen genomen. Ik heb 10 maanden en 10 dagen in de gevangenis gezeten. En dan hebben ze me vrijgelaten op 20 december 2010 in een stad in Zwitserland. Vandaar ben ik naar Frankrijk gegaan. Ik wou in Calais oversteken naar Engeland. Het was heel koud, het had veel gesneeuwd, ik had geen geld, geen onderdak. Het was veel te zwaar dus ben ik terug naar hier gekomen.
Ik heb besloten om opnieuw asiel aan te vragen. Ik heb mijn probleem uitgelegd, dat ik gevangen gezeten heb in Zwitserland, dat ze me moeten helpen en asiel geven. De dag zelf van mijn interview bij de CGVS (red.: Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen), hebben ze me opgepakt en terug naar het gesloten centrum gebracht! En morgen willen ze me terugsturen naar Zwitserland. Geen enkel land wil naar mijn probleem wil luisteren, dit is heel moeilijk.

Ok, dus morgen bellen we terug om je nieuws te horen als je terugkomt van de luchthaven. Veel sterkte!

Ok, dank u

De volgende dag, hebben zijn kameraden in het centrum ons gebeld om te weten waar hij was. Wij dachten dat hij zijn uitwijzing zou geweigerd hebben. Misschien was de druk te groot of heeft hij niet begrepen dat niemand in zijn plaats kan weigeren. Hij is al 7 jaar weg uit zijn land, binnenkort 2 jaar dat hij van gevangenis naar gevangenis wordt gebracht. Nu is hij waarschijnlijk opgesloten in Zwitserland voor de komende 10 maanden .. dit noemen ze het “beheer van de migratiestroom”.

This entry was posted in Getuigenissen. Bookmark the permalink.