We kunnen het NIET genoeg herhalen: De migratiepolitiek doodt, zowel aan de grenzen als nadien

02/04/2015

De Belgische staat wil criminelen wegjagen? Dat ze eerst zichzelf verjagen! (en dat ze de rest van de wereld dan met rust laten)

EEN ZELFMOORD IN HET GESLOTEN CENTRUM VAN MERKSPLAS

Een Marokkaan sinds 2 maand opgesloten in het gesloten centrum te Merksplas werd vanochtend dood aangetroffen door zijn medegedetineerden van blok 4. Hij had zich verhangen.
Hij at al een week niet meer en het ging er erg slecht mee.

De directie van het gesloten centrum heeft getracht de sfeer te kalmeren en de affaire in de doofpot te stoppen. De persoon had een afscheidsbrief achtergelaten maar de directie heeft geweigerd de brief aan de andere gedetineerden te tonen. De gevangenen zijn woedend over deze censuur en beschuldigen de directie ervan niet te hebben opgetreden terwijl ze perfect wisten dat het erg slecht met de man ging en dat hij niet meer at. Hij weigerde op 20/04/2015 te eten en eiste contact met mensen van buiten het centrum en in het bijzonder met journalisten.

“We worden behandeld als honden”, “niemand geeft om ons”, “Hij heeft gelijk. Er is geen oplossing, ik wil ook sterven!”

Sinds 13u beantwoorden de gevangenen van Merksplas geen telefonische oproepen meer … wordt vervolgd

EEN ZELFVERBRANDING VOOR DE DIENST VREEMDELINGENZAKEN

Eveneens deze ochtend heeft een man in de zetel van Fedasil zichzelf in brand gestoken.

De Guineaan van 25 jaar had in 2008 zijn aanvraag ingediend. (weet je dat hij sinds 2008 geen antwoord kreeg?)
Hij begaf zich omstreeks 11u naar Fedasil. Hij is naar het toilet gegaan, heeft zich overgoten met brandstof en is al brandend naar buiten gegaan. Hij is in kritieke toestand, zijn toestand is levensbedreigend.

Een jaar geleden reeds werd in de instelling in Brugge een dode in verdachte omstandigheden aangetroffen. Wat betreft de zelfverbranding is dit minstens de derde poging op een jaar tijd. Ziehier hoe rot en verwrongen deze wereld is.

Ziehier de macht die bureaucratie heeft over leven en dood. Ziehier hoe België (en de andere EU-landen) goed honderdduizend bij de keel houdt. Ze grijpt ze bij de keel, laat ze leegbloeden tot de laatste euro (215 euro te betalen per regularisatie-aanvraag), zet ze onder druk als werkvee voor een hogere productie aan een lagere kost (wie gelooft nog dat de staat geen profijt trekt bij zwartwerk?), perst ze uit als citroenen, leg hun hoofd op de zuurpers terwijl ze geïnjecteerd worden met een permanente en diepe angst. Als dag na dag, jaar na jaar, elke seconde die voorbijgaat gepaard gaat met de angst op controle, arrestatie, opsluiting, uitzetting, marteling, dood… Als elke seconde dat allemaal verhaalt, hoe dan niet door het lint gaan? En heel die psuchologische marteling, al deze miserie, al die druk die de mensen ondergaan in afwachting van een stukje papier.

Zo rot en verwrongen is deze wereld: het gaat om een stempel op een blad papier (gepaard gaande met het volledige repressie-apparaat dat de inkt voor de stempel levert)die bepaalt of men kan ademhalen of zal stikken, het recht om te leven of overleven.
En als men zelf tracht wat frisse lucht in te ademen, zoals de twee personen die vannacht in Vottem getracht hebben te ontsnappen, is het onmiddellijk richting cachot.

Hoe kan men zich erover verbazen dat mensen temidden dat alles niet breken?

De tijd voor verbazing is voorbij, de tijd voor woede is aangebroken.

This entry was posted in Nieuws van de gesloten centra, Strijdverhalen. Bookmark the permalink.