04/03/2025
Het verhaal van L., gedetineerde in het gesloten centrum van Brugge.
Voorheen woonde L. in Zwitserland. Hij werd geboren in Congo maar zijn hele familie woont al jaren in België. Hij had een verblijfsvergunning tot 2021 en leefde bij zijn vrouw en dochter in de gemeente Aalst, waar hij in 2020 een gezinsherenigingsprocedure startte.
Deze aanvraag werd afgewezen wegens gebrek een aan documenten – de documenten waren echter in Zwitserland gebleven en de COVID maakte het onmogelijk deze op te halen. Hij werd niet herkent als de vader van het kind, hoewel het kind in Zwitserland eerder wel herkend was. Agenten van de gemeente kwamen in hun woning langs, ontmoetten het gezin, en zeiden dat L. “geen emotionele band* met het kind had”.
Eén simpel bezoek van agenten was genoeg voor de Dienst Vreemdelingenzaken om de band tussen ouder en kind te beoordelen, en bevoegd te zijn over de beslissing van hun scheiding. Dit zijn zeer wrede administratieve procedures, die het belangen van het kind tegengaan. Het is moeilijk voor te stellen dat de autoriteiten een soortgelijke behandeling zouden opleggen aan mensen die niet van buitenlandse afkomst zijn.
Een nieuwe aanvraag werd ingediend en afgewezen, waarna L. een bevel kreeg het grondgebied te verlaten (BVG). De advocaat adviseerde L. om een DNA-test uit te voeren, maar voor dat kon gebeuren werd L. gearresteerd en in februari 2024 naar het gesloten centrum van Vottem gebracht, waar hij twee maanden verbleef. Na zijn vrijlating werd de DNA-test uitgevoerd en bleek er effectief een biologische link te bestaan tussen L. en het kind. Omdat de BVG echter nog steeds geldig was, werd L. opnieuw gearresteerd en deze keer opgesloten in het gesloten centrum van Brugge.
Bij zijn aankomst in het gesloten centrum werd een collectieve vlucht naar Congo georganiseerd.*
Vele Congolese gedetineerden werden onverwacht op de hoogte gebracht van deze uitzetting. De procureur des Konings zei dat het voor L. geen probleem zou zijn om zijn procedure op Congolees grondgebied voort te zetten in het kader van een “tijdelijke terugkeer”. Op dat moment was de DNA-test echter al positief. L. vroeg daarom asiel aan om de uitzetting te voorkomen. Toch waren er twee “terugkeercoaches”* in Brugge, die werken voor de Dienst Vreemdelingenzaken, die hem adviseerden deze “tijdelijke terugkeer” te accepteren.
Pas in december bevestigde het laatste oordeel dat L. de vader van het kind was. Tot op heden is er echter geen beslissing genomen in verband met zijn detentie.
Merk op dat de laatste laissez passer geldig was tot 14 maart. Sindsdien is er geen LP gebruikt om L. uit te zetten. Detentie in de gesloten centra is een maatregel die bestaat “met het oog op een gedwongen terugkeer”. Bij gebrek aan LP is er reden om langdurige detentie in twijfel te trekken.
Tegenwoordig ondergaat de dochter van L. ’ psychotherapie vanwege de effecten die de langdurige detentie van haar vader op haar heeft. Ze is in een geestelijk onstabiele toestand en kan nog niet begrijpen wat er gebeurt: haar vader wordt crimineel behandeld en ook haar stabiliteit loopt gevaar.
L. vertelt ons: “de Dienst Vreemdelingenzaken scheidt families. Als één van de ouders een buitenlander is, gebruiken ze dit als middel om kinderen te scheiden. Op die manier groeien de kinderen op zonder beide ouders, met sociale bijstand en hulp van het OCMW. Het kind zal dus beperkt zijn.”
