Momenteel voeren meerdere mensen hongerstakingen in het gesloten centrum 127bis. Een volledige vleugel zou sinds dinsdag 17 februari weigeren te eten. Met hun staking willen de gedetineerden zowel de onrechtvaardigheid van hun detentie blootstellen, die voor velen lang van duur is is (het kan oplopen tot 9 maanden of meer dan een jaar, met een maximum van 18 maanden) als ook de onrechtvaardige behandelingen door artsen en personeel van het centrum.
In gesloten centra zijn hongerstakingen een veelgebruikt protestmiddel tegen gewelddadige en ontmenselijkende opsluiting. Het is vaak een van de laatste middelen om weerstand te bieden en een stem te laten horen. Door deze actie te ondernemen, brengen de personen hun leven in gevaar: voedselontzegging kan fataal zijn of ernstige en langdurige gevolgen hebben.
De gedetineerden die op dit ogenblik in hongerstaking zijn, melden verwaarlozing en mishandeling door het personeel van het centrum, met name door de arts.
Een betrokken gedetineerde, die al 15 dagen in staking is, getuigt: “Sinds ik hier ben aangekomen, heb ik de integratiecursussen gevolgd, ik heb de taalopleiding gevolgd, ik heb C1 behaald, universitair niveau. Ik heb nooit problemen gehad”. Een politieagent kwam naar zijn huis en vraagde hem om mee te gaan naar het politiecommisariaat, om hem naar een gesloten centrum te sturen. Kort na zijn aankomst in het centrum begon hij een hongerstaking.
“Ik verlaat deze plaats bevrijd of dood. Ze zeggen dat ik een gevaar ben. Voor wie? Waarvoor? Gisteren ben ik flauwgevallen, mijn hartslag liep op tot 230. Het kan hen niets schelen. De arts neemt me niet serieus, hij lacht. Hij zegt: ‘U zult hoe dan ook vertrekken, levend of in een kist, het een of het ander’.”
“Ik heb altijd gewerkt, ik en mijn vrouw. En vandaag zegt men me: ‘U keert in een kist terug naar huis. U zult sterven, dat is uw keuze‘, zei de arts tegen me. Ik vroeg: ‘Weet u zeker dat u arts bent?’. Hij zei: ‘Ik ben arts voor mensen zoals u‘.”
I. beschrijft hoe hij in het centrum wordt behandeld: beperkte toegang tot internet, beperkingen op bezoeken van familieleden, beperkte toegang tot water, wat essentieel is tijdens een hongerstaking.
De stakers, hun naasten en bezoekers worden onderworpen aan allerlei belemmeringen en maatregelen die door de directie van het centrum werden ingesteld om ze te dwingen hun hongerstaking te beëindigen.
Onlangs werd een van de stakende gedetineerden overgebracht naar een onverwarmde isoleercel in Merksplas, in een poging om hem onder druk te zetten om zijn staking te beëindigen.
Sommigen zijn vastbesloten om hun staking tot het uiterste voort te zetten, ondanks hun zorgwekkende gezondheidstoestand.
“Het is hier vuil, vies. We zijn met 60 voor 2 toiletten. Het is nooit proper, het is hier walgelijk.
Het eten is walgelijk. Ik eet niet, maar voor zij die wel eten is het walgelijk.
Ik braak bloed, ik urineer bloed.
Ik probeer te drinken, maar het lukt me niet. Mijn geest geeft het op.“”Wat willen ze met mij doen? Ze zullen nooit een doorlaatbewijs afgeven. Ik denk dat ze me naar een andere planeet moeten sturen!”
“Als ze me niet laten gaan, zal hier iemand sterven. Welke mensenrechten zijn hier van toepassing? Ik ben omringd door prikkeldraad, het lijkt wel alsof ik iemand heb vermoord.”
Een andere persoon die voorlopig in staking is, is ook ernstig verzwakt, tot het punt dat hij regelmatig het bewustzijn verliest. Hij is al bijna een maand in staking.
“Er gebeurt niets, ze wachten tot ik sterf. In ieder geval zal ik niet stoppen, tot mijn laatste adem. Mijn hele leven is hier, ik was 12 toen ik hier aankwam.”
Hij is vader van een baby van enkele maanden, waarvan hij de geboorte niet heeft kunnen bijwonen omdat hij in een gesloten centrum zat.
De arts zei tegen hem: “Het is uw keuze, het is uw probleem. Als u wilt sterven, dan zult u sterven.”
Het is eenvoudig voor de autoriteiten om in gevallen van hongerstakingen de verantwoordelijkheid om te draaien, en de stakers verantwoordelijk te stellen voor de gevolgen dat het heeft op hun gezondheid. Zulke uitspraken maskeren politieke keuzes die tot deze situaties leiden. Wanneer iemand verplicht is te accepteren dat hij ontworteld wordt, gescheiden wordt van zijn naasten, terugkeert naar een land waar hij gevaar loopt, … of vecht met gevaar voor eigen leven, kan er niet van een keuze gesproken worden.
SOLIDARITEIT MET DE GEDETINEERDEN
WEG MET DE GESLOTEN CENTRA
VRIJHEID
