Sinds enkele maanden zijn we getuige van collectieve en individuele hongerstakingen van gedetineerden in verschillende gesloten centra¹.
Deze hongerstakingen eindigen meestal met repressieve sancties van de Dienst Vreemdelingenzaken: een snelle uitzetting of een overplaatsing naar een ander gesloten centrum.
We delen één van de vele gevallen: 30 dagen in hongerstaking!
A. werd gearresteerd in Luik: op 4 februari kwam een politieagent naar zijn woning om hem mee te nemen naar het politiebureau, om zogezegd “een administratief probleem op te lossen”. Bij aankomst op het politiebureau werd hij gearresteerd en overgebracht naar het gesloten centrum 127bis te Steenokkerzeel. Dit hoewel zijn verblijfsvergunning tot juni 2026 geldig is, en daarna verlengbaar is.
Op de eerste dag van zijn opsluiting begon meneer A. uit protest een hongerstaking. In het begin wilde het personeel van het centrum hem een document laten ondertekenen waarin hij verklaarde dat hij voor de gevolgen zelf verantwoordelijk zou zijn:
Ik nam het document en schreef: “Jullie zijn verantwoordelijk voor alles wat mij overkomt”
De dokter zei: “U zult spijt krijgen van wat u hebt geschreven”Ik word vrijgelaten of verlaat deze plaats dood.
Ze zeggen dat ik een gevaar ben. Voor wie? Waarom?
Gisteren ben ik flauwgevallen, mijn hartslag liep op tot 230.
Het kan ze niets schelen.
A. woonde enkele jaren in Frankrijk, waar hij vechtsporttrainingen organiseerde en verschillende bekers won. Na een lichte veroordeling in Frankrijk kreeg hij een OQTF (bevel om het Franse grondgebied te verlaten) en emigreerde hij naar België. Sindsdien woont hij in Luik, waar hij getrouwd is. Na een “turbulent” bezoek (volgens de bewakers) van een vriendin werd hij overgebracht naar het gesloten centrum van Merksplas en in medische isolatie geplaatst. Hij is momenteel 30 dagen in hongerstaking en is extreem verzwakt: hij is 15 kilo afgevallen. Een externe arts is hem komen bezoeken. Hij heeft vastgesteld dat de gezondheidstoestand van A. verslechterd is en heeft het personeel van het centrum aanbevolen hem naar het ziekenhuis te brengen.
Hij vertelt ons: “Welke mensenrechten zijn hier? Ik ben omringd door prikkeldraad, alsof ik iemand vermoord heb.”
Deze man is in gevaar en we eisen zijn onmiddellijke vrijlating. Niet alleen die van hem, maar ook die van alle andere mensen die in deze dodenkampen worden vastgehouden!
EINDE AAN DE GESLOTEN CENTRA
EINDE AAN DE DIENST VREEMDELINGENZAKEN
EINDE AAN DE BELGISCHE STAAT
STEUN AAN DE GEDETINEERDEN
