PROTESTACTIES IN DE GESLOTEN CENTRA

Februari 2024

Gesloten centrum 127bis

– Massale hongerstaking

In een vleugel van het gesloten centrum 127 bis in Steenokkerzeel proberen sommige mensen een vakbond op te richten als reactie op hun opsluiting en de onmenselijke omstandigheden waarin ze vastgehouden worden. Om die beweging van mobilisatie en eisen te onderdrukken, worden ze onderworpen aan repressie en censuur. Het is daarom bijzonder moeilijk om met hen in contact te komen. 

Ze zijn er echter wel in geslaagd om ons te laten weten dat, als gevolg hiervan, 35 mensen op 10 februari in hongerstaking zijn gegaan. Ze vroegen om een persoonlijke ontmoeting met de Dienst Vreemdelingenzaken en eisten vrijheid voor iedereen! Op 13/02/2024, in een tweede vleugel van het gesloten centrum 127bis, begonnen ook 28 mannen een hongerstaking, tegen hun opsluiting en uit solidariteit. 

In het begin leek het personeel zich niets aan te trekken van hun eisen of hun gezondheidstoestand: “De bewaking geeft er niets om en bekijkt ons als beesten”. 

Op 19/02/24 waren veel gevangenen nog steeds in hongerstaking. Geconfronteerd met het gebrek aan respons of aandacht voor wat ze meemaakten, probeerden ze andere manieren om eisen te stellen. Als reactie op deze protesten en uit angst voor de verspreiding ervan, schakelde 127 bis de politie in. Sommige mensen zijn uitgezet en vele anderen zijn in isolatie geplaatst en vervolgens overgeplaatst naar andere gesloten centra. Deze mensen zitten nog steeds in isolatie. Welke vrijheid van meningsuiting en demonstratie blijft er nog over voor deze mensen wier rechten voortdurend worden geschonden?

Ze verklaren:

    “We hebben nergens recht op.”

    “Help ons, we gaan dood. Dit is marteling, mevrouw”.

    “Er zijn mensen die papieren hebben, die belasting betalen, ze hebben hier niets te zoeken”.

    “Ze brengen 10 [nieuwe] mensen terug om er 5 te laten gaan, soms brengen ze 5 [nieuwe] mensen terug om er 2 of 3 te laten gaan”.  

    “Het is het systeem in het centrum dat mensen ertoe aanzet om onnozele dingen te doen wanneer ze vrijkomen, om criminelen te worden”.  

– Een minderjarige in het centrum 127 bis

Een 16-jarige jongen werd met geweld gearresteerd bij de Dienst Vreemdelingenzaken en zit sinds 7 februari vast in  127 bis. Er werd beroep aangetekend tegen zijn opsluiting maar dit lijkt nog geen succes te hebben. Op zaterdag 24 februari zit hij nog steeds vast, gelukkig gesteund door zijn medegevangenen.

Gesloten centrum caricole

Collectieve protestactie

Een gedetineerde in Caricole vertelde ons over het fysieke en verbale geweld dat hij te verduren kreeg tijdens een poging tot uitzetting: De politie stopte hem in een donkere kamer en zei tegen hem “je gaat terug, we gaan je dwingen, je zal het zien”. Ze gaven hem wat kleren en ongeveer twintig minuten later kwamen 5 agenten binnen, die hem boeiden, zijn voeten vastbonden en probeerden hem in een camionnette te zetten. Hij viel twee keer op zijn rug. Een agent pakte zijn handen en tilde hem op. Ze sloegen hem op zijn voet, achter zijn achterwerk. Toen ze op het vliegveld aankwamen, verhinderden de piloot en een medewerker van de luchtvaartmaatschappij dat hij aan boord kon gaan. Hij werd opnieuw geslagen, twee keer op zijn armen. Hij kon zich niet bewegen. 

Als reactie op politiegeweld waarvan één persoon het slachtoffer werd tijdens zijn poging tot uitzetting, begonnen medegedetineerden een collectieve protestactie om het geweld tijdens de uitzettingen aan te klagen, evenals het gebrek aan juridische ondersteuning en het ontbreken van zorg en medische behandeling in de gesloten centra. ( https://www.gettingthevoiceout.org/een-zeldzaam-collectief-protest-bij-het-detentiecentrum-van-caricole-na-politiegeweld/

  –  Op 13 februari gingen veel aktievoerders naar de gesloten centra van Caricole en 127 bis om hun solidariteit te betuigen en hun steun te betuigen. https://stuut.info/Solidarite-avec-les-grevistes-de-la-faim-en-centres-fermes-3238

    Wanneer journalisten contact met hen opnemen, ontkent de Dienst Vreemdelingenzaken, zoals maar al te vaak het geval is, de realiteit van wat de gedetineerden meemaken en aankaarten!

Getuigenis van een dame in Caricole 

“Je land moeten ontvluchten om ernstige redenen en in een gevangenis belanden in een land waar je niemand hebt, is zwaar.”

Gesloten centrum van Brugge

Ook in het gesloten centrum van Brugge vertellen de gedetineerden ons over hun grote isolement en het gebrek aan basiszorg. Onlangs vertelden ze ons dat velen schurft hebben opgelopen en dat er een wreed gebrek is aan medische zorg en begeleiding.

– Getuigenis van het leven van een gevangene in Brugge: “M. heet nu alfa12. Voor- en achternamen van gevangenen worden niet meer gebruikt. Hij slaapt in een slaapzaal voor 20 personen met meerdere keren per dag kledingcontroles. Het schema is erg strikt. Opstaan om 8 uur, ontbijten, de tijd doden (“activiteiten”), eten, de tijd doden, eten en avondklok om 22.30 uur (na een laatste kledingcontrole). Dit alles wordt aangevuld met 2×30 minuten buiten (de binnenplaats van een oud gebouw – op zich erg mooi – waarin verschillende kleine ruimtes (3?) zijn omgeven door enorme beveiligde hekken). Bezoek: controle ++. Eerst alle overbodige kleding uittrekken. Schoenen uittrekken. Door het portaal. Fouillering van het lichaam, voetmassage (je weet nooit of er drugs of andere stoffen aan je voeten kleven). Voor de bezoekers, is er een kledingcontrole na het bezoek. Eventueel in een “speciale kamer”. Daarna een grondige kledingcontrole. De “bezoeker” moet zich uitkleden en knielen. “

Gesloten centrum van Merksplas

ontvangen berichten:

* “Ik geef u mijn naam voor het geval ik verdwijn”.

* “Ik reken op u om mijn lichaam te repatriëren naar mijn moeder in Marokko”.

* “Een verwarde man kleedt zich helemaal uit op de binnenplaats. De gevangene zegt tegen de bewaker “deze meneer is ziek”, waarop de bewaker antwoordt “nee, hij is gewoon bijdehand”. Resultaat: eenzame opsluiting.”

* “Als je reageert op een denigrerende opmerking van een bewaker, krijg je een waarschuwing. Bij de derde waarschuwing volgt eenzame opsluiting”.

#STOPGESLOTENCENTRA

#VRIJHEID

Ce contenu a été publié dans Getuigenissen, Nieuws van de gesloten centra, Nouvelles des centres, Récits de luttes, Strijdverhalen, Témoignages. Vous pouvez le mettre en favoris avec ce permalien.