B. zit al meerdere maanden vast in de gesloten centra. Eerst het centrum van Merksplas, daarna de 127bis. Tijdens zijn asielaanvraag onderging hij afdreiging, een veelvoorkomende praktijk: mensen worden onder druk gezet om een asielaanvraag in te dienen nog voordat ze door een advocaat worden bijgestaan en de mogelijkheid hebben om een verdediging voor te bereiden. Zodat ze na een afwijzingsbeslissing, die in een gesloten centrum veel sneller komt, uitgezet kunnen worden.
B. vertelt over het ondraaglijke aan het leven in detentie. De routine van een dagelijks leven dat altijd hetzelfde is, het gevoel gecriminaliseerd te worden, het wachten op een uitkomst die maar niet komt, …
“Ik ben in september in België aangekomen. Ik was op bezoek bij een vriend. Mijn vriend en ik zaten op straat, en de politie kwam langs voor een identiteitscontrole. We zaten daar rustig, we deden niets.
We zijn meegegaan naar het bureau, waar ze me 24 uur in hechtenis hielden. De volgende dag lieten de agenten me in een auto stappen en brachten me terug naar het centrum van Antwerpen, in Merksplas. Toen ik daar aankwam, zeiden ze: ‘Dit is een gesloten centrum voor terugkeer’. Ze legden me de huisregels uit.
De volgende dag kwam de maatschappelijk werkster bij me langs en zei: “Meneer, ze hebben u aangehouden omdat u hier illegaal verbleef; u hebt in België geen papieren aangevraagd.” Daarna zeiden ze: “Als u asiel wilt aanvragen, als u niet naar Guinee teruggestuurd wilt worden, dan is dat mogelijk. Ofwel vraagt u asiel aan, ofwel sturen we u terug naar uw land.“ Het was alsof ze me dwongen om asiel aan te vragen. Ik zei: ”Oké, geen probleem. Als ik in dat geval asiel aanvraag, brengen jullie me dan terug naar Frankrijk [waar hij een verblijfsvergunning heeft]?“ Ze zeiden: ”Ja, ja.”
Ik heb asiel aangevraagd. Ze lieten me 30 minuten praten. Eerste interview. Tweede interview. Twee weken later zeggen ze: negatief, je asielaanvraag is afgewezen.
Ze wilden me niet terugbrengen naar Frankrijk. Ze hielden me vast voor een identificatieprocedure. Er ging een maand voorbij. Twee maanden. Drie maanden. Vier maanden. Vijf maanden. Zes maanden. Zeven maanden. Ik zit nog steeds opgesloten.
Ze geven me advocaten die met de regering samenwerken. Ik had een advocaat, maar op de dag van mijn asielaanvraag kwam hij niet eens opdagen om me te verdedigen.
Daarna hebben ze me overgebracht naar 127bis. Ik zit hier nog steeds opgesloten. Acht maanden, dat is de regel voor gesloten centra. Het is nu acht maanden geleden. Ze hebben zich niet aan de regels gehouden. Ze willen me niet vrijlaten. Ze wijzen me advocaten toe die in dienst staan van de Dienst Vreemdelingenzaken.
Mijn [Franse] verblijfsvergunning is verlopen terwijl ik in het gesloten centrum zat. Nu willen ze me terugsturen naar mijn land van herkomst. Begrijpt u dat?
Ik vraag de Belgische staat om al het mogelijke te doen om me uit dit centrum vrij te laten en me over te dragen aan de Franse autoriteiten.
We worden vervolgd in een land dat zegt voor de mensenrechten te staan. Voor mij bestaan mensenrechten hier niet. Hier pakken ze onschuldigen op en sluiten ze op in gesloten centra. Hun enige misdaad is dat ze geen verblijfsvergunning hebben, geen papieren. Daarom verdelen ze mensen, behandelen ze ons als vreemdelingen, mishandelen ze ons.
Hier in het gesloten centrum is het elke dag hetzelfde ritme. Eten, slapen. Eten, slapen. Zelfs het eten is slecht, slecht, slecht… Je eet eigenlijk alleen maar om te overleven.
We krijgen één uur wandeltijd per dag. De rest van de dag zitten we opgesloten. Ze behandelen ons als criminelen. Zelfs als je om kleine dingen vraagt, zoals een klein flesje shampoo – geen grote fles, maar een klein flesje dat ze in een doosje stoppen… Zelfs daarvoor moet je eerst smeken voordat ze het je geven.
Ik zweer het je, de mensen worden hier slecht behandeld. Ik heb hier mensen gezien die al 10 maanden opgesloten zitten. Ze houden zich niet eens aan de regels die ze zelf hebben opgesteld.
Op dit moment zitten hier zelfs minderjarigen opgesloten.
Ik begrijp het niet. Normaal gesproken, als je iemand niet kunt repatriëren, laat je hem vrij.
De Afrikanen die hier aankomen, zitten al acht maanden, tien maanden, sommigen zelfs twaalf maanden, een jaar opgesloten… Het enige wat ze misdaan hebben, is dat ze geen papieren hebben. Er zijn mensen die misdaden hebben gepleegd, in de gevangenis hebben gezeten, hun straf hebben uitgezeten, daar worden ze opgehaald, meegenomen en opgesloten voor een verblijfsvergunning. Ik begrijp dit systeem niet.
Dit is moderne kolonisatie wat we hier in België doen.
Mij doet dit allemaal pijn.”
B. is na 8 maanden detentie eindelijk vrijgelaten! En dat allemaal voor NIETS.
SOLIDARITEIT MET ALLE GEDETINEERDEN
LAAT DE GEVANGENISSEN EN DE DETENTIECENTRA IN BRAND OPGAAN
VRIJHEID VOOR IEDEREEN
